Ladan

گونتای:

مهمان خودت بودی، ما در المت سوزان

باز آبه سرای ما، آور قدحی جانان

حوا:

مهمان خودم بودم، در خلوت دل ای جان

از دیده چها گویم، هر لحظه گوهر افشان

گونتای:

ابروی کمانت را، پر کن تو از آن پیکان

هر تک تک آن پیکان بر سینه ما بنشان

حوا:

گفتم که دلم بی تو، ویرانه سردی شد

نه! نه! ز غمت باشد بر جان و دلم سامان

گونتای:

خواهم به در گوشت، نجوا کنم این نغمه

لطفی کن و شو یک دم، بر کلبه ما مهمان

حوا:

شوری به میان آور، شوری که شرر بارد

ای صاحب این خانه، این جان و تنم سوزان

گونتای:

گفتم که خیالت را بهتر بکَنم از دل

دیدم که درونم شد، بی صورت تو حرمان

حوا:

گفتم که فراموشی، شاید غم من کاهد

الحق که به گل ماندم در وزطه این توفان

گونتای:

صد زخم ز مژگانت تو بر دل من کندی

یک لحظه نکردی آه، بر زخم دلم درمان

حوا:

من زخمی این عشقم، صد ناله به لب دارم

نی ناله که نه، نعره هرگز نشود کتمان

گونتای:

دی پیر مغان دیدم، با طعنه به من گفتا

دل دادن و دل کندن، هرگز نبود آسان

حوا:

با دل چه کنم دیگر، در سینه نمی گنجد

بگذار بگویم من، آتش به از این عصیان

گونتای:

از شهد لبت بر پیچ، بر شعر و سخن دلبر

بفرست بر گونتای، یک هدیه ناب ای جان

حوا:

حوا به میان آمد، با یک قدح از شعرش

نوشت شود ای جانان، در میکده دیوان